Zweven, Leven, Reizen

Ik zit op de trein en ik zweef
tussen twee steden, twee werelden bijna
Het verlangen kriebelt, om eindeloos vrij te zijn,
te zweven over die weilanden, alleen of met een paard.

Ik ben een reiziger en zoek nog naar ‘thuis’.
Thuis is niet maar op één plaats,
‘k heb er nu al verschillende
ofwel niet een.

Ik hou hiervan, geniet van de vijftig minuten durende totale vrijheid,
- niet op de ene plaats en niet op de andere -
en hoop stilletjes dat het langer kan duren,
dat het niet hóeft te eindigen.

Maar wanneer m’n ratio komt bovendrijven, zegt m’n hoofd dat “dat het ook niet is”.

Och, zwijg nu maar. Daar gaat het niet om. Het is de droom die telt en de zoete hoop.
Nog twintig minuten te gaan op deze reis.

Een vervolg komt er wel…

Ik wil en het kán. Een leven lang… met tussenposen.

Zondagochtend

de felle ochtendzon
verwarmt
door de mist
die door de straten dwaalt
ik luister naar Air
zij zingen over een ster
het voorlicht van m'n fiets staat aan
maar werkt niet
en het is niet nodig
want iedereen ziet me

ik schaam me voor de trein
die zich gewoon een weg
erdoorheen baant
hij eist zijn plaats op
zelfbewust
of is het jaloezie
stiekem mijn eigen verlangen

Desperate Housewives

Ik heb zo veel willen schrijven de laatste weken. Terwijl de trein me meevoerde of de straten me door de stad leidden. (Wat hou ik trouwens van Leuven en Antwerpen.) En natuurlijk wachtte ik ermee. En dan gaat het niet meer. Vooral niet in een week waarin ik achter iedere gedachte een vraagteken plaats. Vaste grond voelt korrelig aan, soms zakt mijn voet even weg in het zand, dan weer struikel ik over een steentje. Maar weinig is zeker. En wie ben ik.
En aan dit stukje ben ik veel te lang bezig geweest, terwijl ik tv keek.

A Thing Called Love

Een paar dagen later was er wel wat te beleven op de trein. Meer bepaald op die naar Antwerpen. Het was er eentje met twee verdiepingen, dus natuurlijk sloop ik meteen de trap op naar boven. En naar elke andere trein die langs de mijne kwam, riep ik “haha! kleintje!” en stak ik mijn tong uit. Soms waren er geen tegenliggers en dan zweefde er een man door de gang met een staart, die elk obstakel soepel voorbij walste. Wat heerlijk.
Dat zweven heb ik ook een beetje geprobeerd, zonet op straat. Een twee minuten durende wandeling van het ene huis naar het andere, in de zon. Ik zwaai met het zakje dat ik vast heb, rond en rond en rond. Er hangt een septembersfeer in de stad, of beter, een zondagse bijna-back-to-school-lucht. Ik geniet ervan en wens dat ik ook gewoon weer naar school kan gaan. Nog eventjes doorbijten en dan heb ik vakantie in de mooie negende maand van het jaar en daarna mag ik ook weer.

Lokeren - Zaventem / Leuven - Sint-Niklaas

Zondag van 12.39u tot 13.57u. Twee treinen. En niks meegemaakt.
Zondag van 22.35u tot 23.48u. Twee treinen. Gezelligheid op de eerste. Niks op de tweede.

And a nice walk home...

Mechelen - Wijgmaal

"Jongedame, wa gaan de Belgen doen vanavond? ...voetbal e..."
"Ja, euhm... verliezen zeker."
"Iel goe, stopt nu da dopke maar weer in u oren."

Niet dat ik zo weinig vertrouwen heb in de Belgen hoor... Ik had me geïnstalleerd in de trein, toen plots een club mannen de coupé binnenkwam. Recht tegenover mij den Eddy en de Luc. Geen minuut hebben ze gezwegen, de mannen van de Vriendenkring van de mannen van '56. "'k Zoun u vader kunnen zijn". Och ja, 't was nog wel grappig, maar doen wat ik moest doen, dat kwam er niet van. "Aha, das ist deutsch!" "En wa kunde daar zoal mee doen?" Ze waren toch zo geïnteresseerd...
Al van het eerste moment, toen ze dachten dat ik een camerastatief bij me had, maar "nee, da's van ne micro... om te zingen he". "Ah, gij zingt ook nog?"