Zorgeloos

Ik kijk naar links, naar rechts
Daarna staar ik voor me uit
Af en toe werp ik een blik naar boven
met vraagtekens in m’n ogen

De lente doet me bijna huilen
Zij maakt me blij als ik loop
met m’n neus in de zon
Maar stilletjes knaagt het vanbinnen
Ik voel het als het stil wordt…

Het heldere lentegroen, de lichtblauwe lucht
in contrast met mijn verwarde gevoel

Die machteloosheid, de tijd die voortgaat
Ik wacht… en wacht…
en vraag me af wat er na de stilte komt

Zelfs al huppel ik, dans ik, zing ik, lach ik…
Zorgeloosheid is nog steeds de mooiste droom die er is

Ik wil weer schrijven, denken, aanwezig zijn...
Ik verlang naar lente in m’n hoofd.

Een meisje in het park

Een middag in het park, drie uur lang
onder de zon en onder de wolken
De geur van gras en de geur van mensen
De muziek van festivalbands en stemmen om me heen
Kleine beestjes die over mij en mijn papieren kruipen
Roze bloesems, frisbees en mooie kleren.

Dank U voor de lente
Dank U voor de mensen, die zoveel meer zijn dan ze denken...

Twee meesjes in de boom
snoepen een stukje vreugde mee

Zondagochtend

de felle ochtendzon
verwarmt
door de mist
die door de straten dwaalt
ik luister naar Air
zij zingen over een ster
het voorlicht van m'n fiets staat aan
maar werkt niet
en het is niet nodig
want iedereen ziet me

ik schaam me voor de trein
die zich gewoon een weg
erdoorheen baant
hij eist zijn plaats op
zelfbewust
of is het jaloezie
stiekem mijn eigen verlangen

A Thing Called Love

Een paar dagen later was er wel wat te beleven op de trein. Meer bepaald op die naar Antwerpen. Het was er eentje met twee verdiepingen, dus natuurlijk sloop ik meteen de trap op naar boven. En naar elke andere trein die langs de mijne kwam, riep ik “haha! kleintje!” en stak ik mijn tong uit. Soms waren er geen tegenliggers en dan zweefde er een man door de gang met een staart, die elk obstakel soepel voorbij walste. Wat heerlijk.
Dat zweven heb ik ook een beetje geprobeerd, zonet op straat. Een twee minuten durende wandeling van het ene huis naar het andere, in de zon. Ik zwaai met het zakje dat ik vast heb, rond en rond en rond. Er hangt een septembersfeer in de stad, of beter, een zondagse bijna-back-to-school-lucht. Ik geniet ervan en wens dat ik ook gewoon weer naar school kan gaan. Nog eventjes doorbijten en dan heb ik vakantie in de mooie negende maand van het jaar en daarna mag ik ook weer.

Franz, du red'st im Fieber

Marie: Dieweil der Tag lang und die Welt alt ist, können viel Menschen an einem Platz stehen, einer nach dem andern.
Woyzeck: Ich hab ihn gesehn.
Marie: Man kann viel sehn, wenn man 2 Augen hat und man nicht blind ist und die Sonn scheint.

- uit Woyzeck, Georg Büchner -

Te vroeg, maar mooi

Dankzij Ambrozijn was het nog meer lente. Ik fietste door de mooie stad, waarvan ik de gezelligheid weer herontdekt had, met Fruitpap in mijn oren. Vrolijker kon het niet zijn.
Iedereen zag eruit als lente. Het voelde als lente. Iedereen was mooi. En alles.
Maar zo ver zijn we nog niet. Nog even wachten, het is nog te vroeg.
En weet je, Zon? Je mag in mijn ogen schijnen.