Zaventem op zondag

Zondagnamiddag in Zaventem
Bewonersgroepen regio Zaventem doen afleidingsmanoeuvre

Een meisje in het park

Een middag in het park, drie uur lang
onder de zon en onder de wolken
De geur van gras en de geur van mensen
De muziek van festivalbands en stemmen om me heen
Kleine beestjes die over mij en mijn papieren kruipen
Roze bloesems, frisbees en mooie kleren.

Dank U voor de lente
Dank U voor de mensen, die zoveel meer zijn dan ze denken...

Twee meesjes in de boom
snoepen een stukje vreugde mee

Kwetsbaar

Heerlijk, de afgelopen weken
Gelukkig met hem
Gelukkig met hen
Geen moeite moeten doen, gewoon van elkaar houden
Het wordt ons gewoon in de schoot geworpen
En net daarom lijkt het niet echt
ook al is het dat wel
Rust vinden blijft moeilijk
Net nu is het misschien nog breekbaarder
Kwetsbaar
maar mooi
Om te koesteren
en mee door te gaan
Met een dromerige glimlach
Want het leven wacht op ons
En nee, de pijn is niet weg
ongeluk, verdriet en teleurstelling
steken nog elke dag de kop op
Maar we wandelen voort
met een duwtje in de rug

Dank Je

Een hoopje geluk
meer dan twee handen vol
Kriebels in m'n buik
een glimlach in m'n hoofd

Ja, het ís geluk
het is zegen
Het geeft rust
en zin om te leven

Gent

Vrolijke en minder vrolijke deuntjes vullen mijn Leuvens kamertje. De radio vergezelt me zoals vaak op een rustpunt in mijn dag. Met het zicht op de grijze lucht en een warme kom soep in mijn handen en het vooruitzicht naar een heerlijk stukje chocolade mijmer ik een beetje. Mijn gedachten dwalen af naar gisteren. Hoe een mens toch kan genieten van een dagje weg zijn. Ja, ik ben de stad uit geweest. In een drukke trein haast in slaap vallend reisde ik af naar Gent, de mooie stad waar een dierbaar deel van mijn vrienden zich hebben gevestigd. Achterop de fiets weg van het station, naar het stulpje van twee lieve mensen. Och, misschien lijkt het niet bijzonder genoeg om een heel verhaal over te schrijven, maar het gevoel erbij was zo aangenaam, nu nog… Het zijn van die eenvoudige dingen die je zo’n uitgelaten gevoel kunnen geven. Met een nieuwe rok, in gedachten een leuk kleedje en weer een mooie Gentse herinnering ben ik ’s nachts naar het - deze keer nogal chaotische - dromenland vertrokken vanuit mijn eigen bed, om vandaag weer geconfronteerd te worden met het schoolse aspect van student zijn…

Maar vanavond kan ik zeggen: “Dans met mij.”