Una palabra no dice nada

Verhuisd!

2008-06-06T00:39:00.000+02:00

Zaventem op zondag

2008-05-27T11:58:00.005+02:00

Zondagnamiddag in Zaventem
Bewonersgroepen regio Zaventem doen afleidingsmanoeuvre

Nooit meer een morgen

2008-05-23T00:00:00.001+02:00

Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan
Heb je enig idee wat het met je zou doen
Als je nog maar een dag zou bestaan?

Zou je hart zich weer vullen met vuur?
Van de eeuwige schaamte bevrijd
Keek je niet meer benauwd naar de klok aan de muur?
Kwam je los uit de greep van de tijd

Zouden zorgen niet langer je leven bepalen
En had je voor angst geen ontzag?
Was je held of heldin van je eigen verhalen
Al was het dan maar voor een dag

Zou de toekomst niet langer je denken beheersen
En leefde je voor het moment
Met een luisterend oor voor het kind in jezelf
Zou je eindelijk weer zijn wie je bent

We verbannen de dromen naar morgen en later
Maar doet het je stiekem geen pijn?
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou
Als er nooit meer een morgen zou zijn

We verbannen de dromen naar morgen en later
Maar doet het je stiekem geen pijn?
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou
Als er nooit meer een morgen zou zijn

- Marco Borsato -

Geheim

2008-05-16T14:54:00.002+02:00

... ben ik even helemaal de weg kwijt ...

Zorgeloos

2008-05-08T15:29:00.003+02:00

Ik kijk naar links, naar rechts
Daarna staar ik voor me uit
Af en toe werp ik een blik naar boven
met vraagtekens in m’n ogen

De lente doet me bijna huilen
Zij maakt me blij als ik loop
met m’n neus in de zon
Maar stilletjes knaagt het vanbinnen
Ik voel het als het stil wordt…

Het heldere lentegroen, de lichtblauwe lucht
in contrast met mijn verwarde gevoel

Die machteloosheid, de tijd die voortgaat
Ik wacht… en wacht…
en vraag me af wat er na de stilte komt

Zelfs al huppel ik, dans ik, zing ik, lach ik…
Zorgeloosheid is nog steeds de mooiste droom die er is

Ik wil weer schrijven, denken, aanwezig zijn...
Ik verlang naar lente in m’n hoofd.

Slipping Away

2008-05-08T14:30:00.002+02:00

All that we needed, was right
The threshold is breaking, tonight

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away

All that we needed, tonight
Are people who love us, and life
I know how it feels to need
Oh when we leave here, you'll see

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away

So long
So long

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say

Hold on to people they're slipping away
...

- Moby -

Een meisje in het park

2008-04-21T18:24:00.001+02:00

Een middag in het park, drie uur lang
onder de zon en onder de wolken
De geur van gras en de geur van mensen
De muziek van festivalbands en stemmen om me heen
Kleine beestjes die over mij en mijn papieren kruipen
Roze bloesems, frisbees en mooie kleren.

Dank U voor de lente
Dank U voor de mensen, die zoveel meer zijn dan ze denken...

Twee meesjes in de boom
snoepen een stukje vreugde mee

Vragen zonder einde

2008-04-11T01:12:00.007+02:00

Waarom wil ik het weten
Waarom wil ik redenen
Waarom kan ik niet accepteren
Waarom kan ik niet aanvaarden dat 'dat het leven is'
Waarom besef ik dat ik verlies
Waarom doe ik er niets aan
Waarom geloof ik dat er niets aan te doen is
Waarom blijven de vragen komen
Waarom wil ik een antwoord
Waarom denk ik dat er geen antwoorden zijn
Waarom vraag ik, waarom wil ik weten

Waarom is het zo verdomd moeilijk?

Woordloos

2008-03-27T21:33:00.003+01:00

Met woorden
probeer ik te zeggen
wat zinloos is.
Ik schrijf
omdat het stil blijft.
Ik schrijf
omdat ik niet kan spreken.
Het niet kan
uitspreken.
Alleen maar
probeer ik
te luisteren.
En te verstaan
wat bijna onmogelijk is.
Onhoorbare, onzegbare
stilte.

Goede Vrijdag, Stille Zaterdag

2008-03-22T23:08:00.003+01:00

nooit vergeten...
zo zinloos...
en je vraagt je af...
maar een antwoord is er niet...

Kwetsbaar

2008-03-21T10:54:00.004+01:00

Heerlijk, de afgelopen weken
Gelukkig met hem
Gelukkig met hen
Geen moeite moeten doen, gewoon van elkaar houden
Het wordt ons gewoon in de schoot geworpen
En net daarom lijkt het niet echt
ook al is het dat wel
Rust vinden blijft moeilijk
Net nu is het misschien nog breekbaarder
Kwetsbaar
maar mooi
Om te koesteren
en mee door te gaan
Met een dromerige glimlach
Want het leven wacht op ons
En nee, de pijn is niet weg
ongeluk, verdriet en teleurstelling
steken nog elke dag de kop op
Maar we wandelen voort
met een duwtje in de rug

Zweven, Leven, Reizen

2008-03-17T15:33:00.004+01:00

Ik zit op de trein en ik zweef
tussen twee steden, twee werelden bijna
Het verlangen kriebelt, om eindeloos vrij te zijn,
te zweven over die weilanden, alleen of met een paard.

Ik ben een reiziger en zoek nog naar ‘thuis’.
Thuis is niet maar op één plaats,
‘k heb er nu al verschillende
ofwel niet een.

Ik hou hiervan, geniet van de vijftig minuten durende totale vrijheid,
- niet op de ene plaats en niet op de andere -
en hoop stilletjes dat het langer kan duren,
dat het niet hóeft te eindigen.

Maar wanneer m’n ratio komt bovendrijven, zegt m’n hoofd dat “dat het ook niet is”.

Och, zwijg nu maar. Daar gaat het niet om. Het is de droom die telt en de zoete hoop.
Nog twintig minuten te gaan op deze reis.

Een vervolg komt er wel…

Ik wil en het kán. Een leven lang… met tussenposen.

Dank Je

2008-02-20T15:43:00.003+01:00

Een hoopje geluk
meer dan twee handen vol
Kriebels in m'n buik
een glimlach in m'n hoofd

Ja, het ís geluk
het is zegen
Het geeft rust
en zin om te leven

Feelings...

2008-01-26T10:45:00.000+01:00

Je zet me
aan het denken.
Vaak, en diep.
Maar schrijven erover
lukt me niet.
Toch niet
zoals ik het wil.

Je wil weg
en ik ook, dat weet je.
Gewoon, zomaar
alles achter ons laten.
Maar dat alles is veel
en genoeg om ons
tegen te houden.
Want het kan niet en het
mag niet?

We praten veel.
Ik hoor jou graag,
ook al worden we er
niet altijd vrolijk van.

Binnenkort
schrijf ik het op.
Onderneem ik
nog een poging.
Ooit moet het toch
eens lukken?

Mijn wereld

2008-01-21T01:26:00.000+01:00

Ik leer over een theorie. Momenteel lees ik ‘niet noodzakelijk van de werkelijke werkelijkheid – ook fictieve werelden’… Oh!

Maar nee, ik moet mijn werkelijkheid beperken tot één domein nu. Ik mag niet denken buiten dat ene kader. En dat is zo moeilijk, want er komen veel dingen op me af, ook al krijgen ze nu geen echte toegang. Ze zijn er, en ze sluipen binnen, of springen er plots in. Maar nu mag ik het leven even niet te ruim bekijken, in een klein hokje moet ik blijven. Nu even niet mijn wereld, even niet mijn leven, alleen maar een deel ervan.

Ik heb de indruk dat ik een stukje wereld heb laten vallen. Al een tijdje geleden. Maar er is nog wel wat van over denk ik. Te laat is het niet. Trouwens, te laat, waarvoor? Als er iets ‘kwijt’ is, dan is het voor die dingen misschien ‘te laat’ en dan is daar waarschijnlijk niks meer aan te doen. En dan is er de moeilijke opdracht van het accepteren. Aanvaarden dat de tijd – of de omstandigheden – die met zich heeft meegenomen. Het zijn misschien helemaal geen stukjes van iets dat uiteengevallen is. Eerder dat ‘iets’ dat nog bestaat, maar aangetast is, bijgeschaafd door tijd en afstand… Er blijft die overtuiging dat er toch dat ‘iets’ is, dat nog gekoesterd kan worden, en dan heb ik het niet alleen over herinneringen, maar ook over heden. Het bestaat nog wel. Die stap moet opnieuw gezet worden, om er weer toegang tot te krijgen. Maar het is niet verdwenen, nee, het is niet weg.

Maar, zoals ik al zei, nu niet. Maar ik besef nu wel dat mijn werkelijkheid, mijn wereld, toch nog breder is dan ik dacht, dan ik lange tijd gevreesd heb. Ik heb het zelf verruimd, mijn blik, mijn realiteit, mijn eigen leventje… en teruggaan is niet mogelijk, maar de draad weer opnemen wel. Mooi zo. Binnenkort… niet zo lang meer.

P.C. Hooft

2008-01-12T15:19:00.000+01:00

Mijn lief, sint ick u mis, verdrijve' ick met mishaeghen
De schoorvoetighe Tijdt, en tob de lange daeghen
Met arbeit avontwaerts; uw afzijn valt te bang.

En mijn verlangen can den Tijdtgod niet beweghen.
Maer 't schijnt verlangen daer sijn naem af heeft gecreghen,
Dat ick den Tijdt, die ick vercorten wil, verlang.

That I Would Be Good

2007-12-29T19:47:00.001+01:00

How bout me not blaming you for everything
How bout me enjoying the moment for once
...
How bout grieving it all one at a time

And all I really want is some patience
A way to calm the angry voice
...
All I really want is some peace man
a place to find a common ground
...
All I really want is some comfort
A way to get my hands untied

You live you learn
You love you learn
You cry you learn
You lose you learn
You bleed you learn
You scream you learn

You grieve you learn
You choke you learn
You laugh you learn
You choose you learn
You pray you learn
You ask you learn
You live you learn

And isn't it ironic... don't you think

Al ben ik nog zo blij, ja zó blij met die paar kleine zekerheden... het doet iets, het laat me niet koud, 't doet stilletjes pijn. En ze zien het niet altijd... Misschien moet ik stoppen met me af te vragen wanneer wel. Misschien zelfs niet meer.
Wat een gevoel om het nieuwe jaar mee te beginnen. Niet gewoon een nieuwe dag.

(By the way, thanks Alanis Morissette en jij, jij en jij - jullie wel!)

(Oh en ja, lees dat van de titel ook eens.)

Leven

2007-12-27T12:34:00.000+01:00

Ik heb lang niet geschreven. Waarschijnlijk is dat te wijten aan de kleine wanorde in mijn hoofd. Mijn gedachtewereld situeert zich overal en nergens, in spiralen (die ik niet kan bepalen als op- of neerwaartse) en cirkels.
Meer dan ooit ervaar ik wat 'leven' is. Ik ontdek dat er een verleden bestaat, en dat dat de toekomst soms moeilijk maakt, maar tegelijk leer ik dat er hoop is, en dat zelfs de vervulling ervan irgendwie mogelijk is. Hoop... op meer en beter, of hoop op voortzetting of heropflakkering van bepaalde 'verleden tijden'.
Hoop is er, maar ook zorgen. Zorgen die de hoop met zich meebrengt, of zorgen om de tegenwoordige tijd. Minder om de toekomst, omdat ik me daar nog even buiten houd. (Wel droom en fantaseer ik een beetje, zonder rekening te houden met een eventuele realiteit.)
Impulsieve uitingen van verdriet of angst, plotse huilbuien die niet te stoppen lijken, samen met eindeloze verwijten aan mezelf... dat zijn enkele gevolgen van het besef dat dit misschien wel 'het leven' is. Gelukkig is het er maar een deel van.
Leven is ook mooi. Maar dat leven eenvoudig is, daar ben ik het niet mee eens. En 'bestaan', dat vind ik goed. Ik besta. Ik ben, ik leef. En dat voel ik.

"Het zou een bestaan vol moeilijkheden worden, maar van de aangename soort, moeilijkheden waar we trots op kunnen zijn, die we onder controle kunnen houden en op prijs stellen... als een erfstuk in de familie." (Duizend schitterende zonnen)

Zo kan je het ook bekijken...

Meisje

2007-11-28T23:43:00.000+01:00

Ik weet niet goed hoe ik me voel. Hoe goed ik me voel. Niet zo slecht hoor.
En dan komt dat ene lied. En besef ik dat ik beter stop met lezen nu. Stop met schrijven nu. En gewoon... moet gaan slapen, vóór middernacht.
Voor mij gaat het over een meisje.
Maar nog steeds heb ik een nieuwe herinnering nodig bij dit lied. Niet die zovele die er nu zijn.

Nerveus

2007-11-22T22:32:00.000+01:00

Ik zit hier maar en de tijd gaat vooruit. Ik zit hier maar! (En slinger mezelf stille verwijten naar het hoofd.)
Ik laat mezelf wenen, terwijl ik luister naar een droevig lied over iets wat ik zelf niet eens meemaak of heb meegemaakt. Maar het zorgt er voor dat de tranen komen, op een moment waarin zoiets wel kan opluchten. (Ik mag me alleen niet inbeelden dat ik dat lied zelf eens zou moeten zingen.)
Ik ben moe en zit vol spanning, kijk om de twee minuten hoe ver het staat en intussen word ik alsmaar zenuwachtiger voor dat ene ding morgen.
Nu zijn er twee mogelijkheden die sowieso de beste zijn: gaan slapen of nog één keer en dan slapen. Ik kies voor de middenweg. (En geen chocolade meer.)
Morgen zal er toch één last wegvallen. Gelukkig. Eindelijk.
En zondag zal ik genieten mitsgaders hem. Mitsgaders. Vanochtend wilde ik een ode schrijven aan dat woord. Dat doe ik bij nader inzien toch niet, maar ik gebruik het wel. (en met hem, heerlijk!)
Omstreeks 14u zal ik neerploffen in de trein. (Oef.)

Vandaag niet

2007-11-05T19:01:00.000+01:00

Het valt haar op hoe stil het is in de trein. Maar de ochtendtrein is aangenaam. Na drie stations zet ze haar bagage die op de zetel naast haar stond toch maar op het bagagerek. Ze wacht op hem. Of haar. Maar het wordt alleen maar drukker. Meer komt er niet. Ze heeft nu wel een buurvrouw. Bijna onmerkbaar, want ze is verzonken in een liefdesverhaal, voelt mee met ieder personage, waarvan de karakters volledig uiteenlopend zijn. Om nog maar te zwijgen over de muziek die ze hoort. Maar ze stoort zich niet aan de contrasten. Waarom zou ze, als ze niet eens weet waar ze zichzelf moet plaatsen. Daar denkt ze nu niet over na. De rest van de dag ook niet. Het gaat om praktische zaken vandaag, van hot naar her en plannen maken en ze proberen uitvoeren. Ze stelt zich een dag geen vragen. Is het verdringen, vluchten of net ervoor zorgen dat het piekeren zal verminderen? Ze kan maar proberen, en tracht niet verder te denken dan dat.

Omweg

2007-10-19T16:17:00.000+02:00

Stille tranen rollen zachtjes
terwijl ze boos is, op de trein.
Ze had al thuis kunnen zijn
over acht minuten, maar ze heeft nog zeker
een half uur voor de boeg.
Ze wil gewoon naar huis, want het is vrijdag.
Vrijdag wil ze thuis zijn.
Ze staart voor zich uit
en beweegt niet, terwijl de muziek
waar ze naar luistert
ook hoorbaar kan zijn voor anderen
al zijn die niet met veel.
Had ze nu toch maar haar intuïtie gevolgd (en
die andere trein genomen)
maar die vertrouwt ze niet meer.
Spijt komt terug. Spijt over
de dingen die ze beter anders had gedaan.
Ze beseft het
nog maar eens.
Dat ze slimmer had kunnen zijn
en het niet is geweest.
De trein maakt al voor de vierde keer lawaai
het lijkt op een alarm.
Telkens weer wellen er zo veel gedachten op.
Schakel het alsjeblieft uit…
Het dient tot niets. We rijden toch maar door.
Op één spoor. Of zoiets.

Zondagochtend

2007-10-08T01:34:00.001+02:00

de felle ochtendzon
verwarmt
door de mist
die door de straten dwaalt
ik luister naar Air
zij zingen over een ster
het voorlicht van m'n fiets staat aan
maar werkt niet
en het is niet nodig
want iedereen ziet me

ik schaam me voor de trein
die zich gewoon een weg
erdoorheen baant
hij eist zijn plaats op
zelfbewust
of is het jaloezie
stiekem mijn eigen verlangen

Desperate Housewives

2007-10-05T23:20:00.000+02:00

Ik heb zo veel willen schrijven de laatste weken. Terwijl de trein me meevoerde of de straten me door de stad leidden. (Wat hou ik trouwens van Leuven en Antwerpen.) En natuurlijk wachtte ik ermee. En dan gaat het niet meer. Vooral niet in een week waarin ik achter iedere gedachte een vraagteken plaats. Vaste grond voelt korrelig aan, soms zakt mijn voet even weg in het zand, dan weer struikel ik over een steentje. Maar weinig is zeker. En wie ben ik.
En aan dit stukje ben ik veel te lang bezig geweest, terwijl ik tv keek.

Prachtig.

2007-10-02T00:06:00.001+02:00

Zoekzoek

2007-09-27T01:04:00.000+02:00

Zou ik klein genoeg zijn? Klein genoeg om door je oor te kruipen en zo in je kamertje daar boven terecht te komen? Dan zou ik een race tegen de klok aangaan - of toch misschien rustig de tijd nemen - om eindjes aan elkaar te knopen en gedachten te lezen omdat woorden ze niet meer kunnen beschrijven. En dan zou ik je gevoelens misschien kunnen voelen, en zomaar begrijpen! Of moet ik daarvoor naar je hart? Of je buik misschien? Als iemand me nu eens een handleiding geeft, ik kan heel goed kaartlezen! Oei, maar ik blijf nog steeds even groot natuurlijk. Te groot. Raar, want zo voel ik me niet.

2007-09-19T15:33:00.000+02:00

't Kofschip

2007-09-07T22:04:00.000+02:00

Geschreven in het zesde middelbaar. Opdracht: schrijf een lezersbrief.

Mijn ontsteltenis was groot toen ik las dat volgens recent onderzoek nog maar zestig procent van de Vlaamse kinderen in de lagere school slaagt op Nederlandse dictees. Verbazend was het op zich niet, maar toch vind ik dat de kennis van de spelling best wat groter mag zijn. Aan de hand van deze statistieken ontstond het idee om de Nederlandse spelling te vereenvoudigen. Gaan we terug naar de Middeleeuwen, waar alle woorden geschreven werden zoals men ze uitsprak?

Ik ben persoonlijk nogal begaan met de Nederlandse spelling. Voornamelijk fouten aangaande tweeklanken en werkwoorden springen meteen in het oog. Helaas ben ik gedwongen om mij hier alsmaar vaker aan te ergeren, voornamelijk op het Internet. Internet is handig, dat ontken ik zeker niet, maar er wordt naar mijn mening niet goed mee omgegaan. Kinderen leren vanaf elf jaar hoe ze met een computer moeten werken en al snel ontdekken ze de wijde wereld van het chatten en e-mailen. Allemaal goed en wel, positief op verscheidene vlakken, maar de spelling wordt al te vaak verwaarloosd. Nu wil men kinderen, de nieuwe generatie, en zelfs volwassenen het voordeel van de twijfel geven door de spellingsregels en grammaticale structuren te herzien. Ik ben van mening dat dit zwaar overdreven is. Hoe moeilijk is het om de zeven letters te onthouden - op de koop toe in een leuk woordje vervat? Helemaal niet moeilijk, natuurlijk niet. We leren het op school, hebben het na verloop van tijd onder de knie en dan… gaan we chatten, op online fora rondzwerven enzovoort. Daar vormt zich het probleem. Alles moet snel gaan, niemand houdt rekening met de al dan niet correcte manier van schrijven. Weblogs bevatten fouten, tot daar toe, maar websites van officiële instanties, met dt-fouten, daar kan ik niet bij. Moest het daar ook snel gaan?
Ik denk dat wij mensen ons snel aanpassen aan goede, maar ook aan minder goede, of zeg maar slechte gewoontes. En jammer genoeg ontwikkelt zich deze trend ook op vlak van spelling. Kinderen komen thuis van school, zetten zich achter de heilige pc, chatten met vriendinnetjes of zelfs met vreemden, het maakt niet uit, maar de taal doet er niet toe. Na een tijd verloedert dus het taalbewustzijn en het is niet eenvoudig de knop weer om te schakelen eens het weer gaat om zakelijke taal. Ook valt het op dat dit niet enkel bij kinderen voorkomt, maar ook bij volwassenen, getuige daarvan openbare websites met informatie “van algemeen nut”. Mensen voegen in de onvoltooid tegenwoordige tijd eerder een “d” als een “t” toe aan de stam van een werkwoord, of ze vergeten dat “ik” “nooit t drinkt”.
Zo goed als niemand stoort zich aan deze fouten, maar is taal niet een van de belangrijkste vormen van communicatie? Kunnen er geen misverstanden ontstaan? Lijkt het niet van minder professionaliteit te getuigen als een tekst vol spellingsfouten staat? Volgens mij wel.
Nu ja, waarschijnlijk breek ik mijn hoofd over iets wat misschien niet zal gebeuren, maar de spelling- en grammaticaregels veranderen - hiermee bedoel ik vereenvoudigen - lijkt me enkel en alleen een gemakkelijkheidsoplossing. Ik zie in deze dalende taalkennis voornamelijk kenmerken van luiheid. “Wat zeg je nu, luiheid, daarjuist zei je nog dat alles snel moet gaan?” Ja, inderdaad, men denkt niet meer na… vandaar… mentale passiviteit. Of is het… dichterlijke vrijheid?
Een verklaring van het fenomeen ‘dt-fouten’ kan ik niet geven. Ook een oplossing ligt niet voor de hand. Maar ’t kofschip moet boven water blijven.

A Thing Called Love

2007-08-19T18:26:00.000+02:00

Een paar dagen later was er wel wat te beleven op de trein. Meer bepaald op die naar Antwerpen. Het was er eentje met twee verdiepingen, dus natuurlijk sloop ik meteen de trap op naar boven. En naar elke andere trein die langs de mijne kwam, riep ik “haha! kleintje!” en stak ik mijn tong uit. Soms waren er geen tegenliggers en dan zweefde er een man door de gang met een staart, die elk obstakel soepel voorbij walste. Wat heerlijk.
Dat zweven heb ik ook een beetje geprobeerd, zonet op straat. Een twee minuten durende wandeling van het ene huis naar het andere, in de zon. Ik zwaai met het zakje dat ik vast heb, rond en rond en rond. Er hangt een septembersfeer in de stad, of beter, een zondagse bijna-back-to-school-lucht. Ik geniet ervan en wens dat ik ook gewoon weer naar school kan gaan. Nog eventjes doorbijten en dan heb ik vakantie in de mooie negende maand van het jaar en daarna mag ik ook weer.

Jesus in New Orleans

2007-08-16T18:10:00.000+02:00

Deze wil ik je niet onthouden. Een lied van Over The Rhine.

The last time I saw Jesus
I was drinking bloody mary's in the South
In a barroom in New Orleans
Rinsin' out the bad taste in my mouth

She wore a dark and faded blazer
With a little of the lining hanging out
When the jukebox played Miss Dorothy Moore
I knew that it was him without a doubt

I said the road's been my redeemer
I never know just what on earth I'll find
In the faces of a stranger
In the dark and weary corners of a mind

She said, The last highway is only
As far away as you are from yourself
And no matter just how bad it gets
It does no good to blame somebody else

Ain't it crazy
What's revealed when you're not looking all that close
Ain't it crazy
How we put to death the ones we need the most

I know I'm not a martyr
I've never died for anyone but me
The last frontier is only
The stranger in the mirror that I see

But when I least expect it
Here and there I see my savior's face
He's still my favorite loser
Falling for the entire human race

Ain't it crazy
What's revealed when you're not looking all that close
Ain't it crazy
How we put to death the ones we need the most

Weg

2007-08-14T00:16:00.000+02:00

Zo graag zou ik willen
weg zijn
Nee, het gaat even niet

Dit stukje laat ik er maar uit...

Ik wil leven, met mijn voeten in het gras en mijn neus bij een bloem en mijn haren in de wind en de zon in mijn ogen en rondjes draaien tot ik helemaal uitgeput ben en lachend neerval. Maar het mag niet. En het mag niet nu. Ik wil vragen stellen zoals dat kleine meisje van de foto, me verwonderen over alles, niet wetende dat er zo veel méér bestaat, want het is genoeg. Maar het mag niet. Ik moet meedoen en de waarheid willen weten en meer kennis en meer inzicht krijgen. Zo ben ik misschien helemaal niet…

Lokeren - Zaventem / Leuven - Sint-Niklaas

2007-08-13T14:19:00.000+02:00

Zondag van 12.39u tot 13.57u. Twee treinen. En niks meegemaakt.
Zondag van 22.35u tot 23.48u. Twee treinen. Gezelligheid op de eerste. Niks op de tweede.

And a nice walk home...

Hartslag

2007-08-08T15:25:00.000+02:00

Ik luister en ik hou van het lied. Ik lees de tekst nadat ik foto’s heb bekeken van toen, wanneer ik er niet bij was. Alweer niet. Het verandert, zoals veel verandert doorheen tijd en door dingen die gebeuren. Het leven? Ja, ik denk dat het dat is.

To call for hands of above
To lean on
Wouldn't be good enough
For me, no

To call for hands of above
To lean on
Wouldn't be good enough

"Todos ven lo que tú pareces, pocos sienten lo que tú eres."
Volgens mij had 'ie gelijk.

Stilte

2007-07-20T21:18:00.000+02:00

De warme gloed die het huis gedurende de dag had gevuld kwam me tegemoet toen ik vanuit de frisse avondlucht weer binnenkwam. De zon is aan het ondergaan op dit moment, maar het voelt alsof ze daar al de hele dag mee bezig is. Of langer.

Ik heb vandaag gevloekt, gehuild, af en toe geglimlacht, me vooral veel herinnerd en vragen uit mijn hoofd verbannen.

Vrijdag twintig juli was geen mooie zomerdag, ook al ziet de afsluiting ervan er zo vredig uit. Een blauwe lucht met goudgekleurde wolken. Geen grijze, de wereld afdekkende, regen neergooiende massa, terwijl de zon probeerde een straaltje mee te pikken.

De foto staat nu op de piano, naast die van een andere vriend die zich niet meer laat zien. De liedjes zullen niet meer hetzelfde klinken, maar ik denk dat mijn tranen nu eventjes op zijn.

Shoppen

2007-07-11T22:34:00.000+02:00

Vandaag ging ik shoppen, reeds voor de derde keer tijdens deze koopjesperiode, ook wel solden genoemd. Eveneens voor de derde keer raakte ik geïrriteerd door een van de huidige modeverschijnselen. Ik heb geen idee of ze een naam hebben, maar ik heb dus problemen met de stretch-jeansbroeken waarvan de pijpen naar binnen toe lopen en zelfs aan de enkels strak zitten. Mijn figuur en zulke broeken, don't even try... Nu zou ik zó graag nog eens een deftige jeans kopen, vind ik in alle winkels waar ik normaal toch ietwat mijn zin op de kop kan tikken niks dan die soort. Is het een nieuwe hype? Ook bij mannen zie ik het vaak, neem nu op Rock Werchter: bijna alle mannelijke artiesten hadden zo'n broek die aansloot tot op de enkels. Sommigen siert het, en van "emo-types" (dat is een term die ik hier en daar opvang) ben ik het al gewend, maar echt mannelijk is het niet en ik vind het niet mooi. Tot mijn grote spijt deed Brandon Boyd (zanger van Incubus) er ook aan mee... veel verkeerd kan hij niet doen, maar dat was toch een kleine teleurstelling. Nu ja, ik vind het dus vooral jammer dat ik geen leuke jeans kan vinden. Ten eerste heeft niet iedereen zo'n "perfect" lijntje (want eerlijk gezegd, die gevoelige snaar wordt ook geraakt), en ten tweede vindt écht niet iedereen het mooi.
En de buschauffeur reed gewoon door en ik was kwaad. Mama en ik stonden al twintig minuten te wachten, aan de beginhalte van het bustraject en ondanks oogcontact had de bestuurder dus blijkbaar geen zin om te stoppen en ons mee te nemen.

En op zo'n momenten...

2007-06-26T21:11:00.000+02:00

begin je weer in een dagboek te schrijven...

Als ik een man was

2007-06-23T11:11:00.000+02:00

Als ik een man was,
zou ik wel weten
hoe mij lief te hebben

Ik zou mijn plotselinge droefheden
een bedding geven,
mijn natte haar
naar achteren strijken

Mijn boodschappenlijstjes zou
ik aanbidden en
proberen te doorgronden

Ik zou mijn lege flessen
naar de glasbak dragen
en zeggen: "onze"

Ik zou mij aaien
en met mijn oor op mijn buik
willen horen tot waar mijn
hart harder bonsde.

Jolien, hoe gaat het verder?
Ik vond dit op de achterkant van p. 22 van mijn cursus Spaanse literatuur.

Ooit schrijf ik ook mijn eigen versie van 'als ik een man was'. En vriend ging dat ook doen. Maar dan anders.

Jesús verbo no sustantivo

2007-06-14T11:04:00.000+02:00

Ayer, Jesús afinó mi guitarra y agudizó mis sentidos, me inspiró
Papel y lapiz en mano apuntó la cancion y me negué a escribir
Porque hablar y escribir sobre Jesús es redundar, seria mejor actuar
Luego, algo me dijo que la unica forma de no redundar es decir la verdad
Decir que a Jesús le gusta que actuemos no que hablemos
Decir que Jesús es más que cinco letras formando un nombre
Decir que Jesús es verbo no sustantivo

Jesús es más que una simple y llana teoría
¿Qué haces hermano leyendo la Biblia todo el día?
Lo que alli esta escrito se resume en amor vamos, ve y practicalo
Jesús hermanos míos es verbo, no sustantivo

Jesús es más que un templo de lujo con tendencia barroca
Él sabe que total a la larga esto no es más que roca
La iglesia se lleva en el alma y en los actos no se te olvide
Que Jesús hermanos míos es verbo, no sustantivo

Jesús es más que un grupo de señoras de muy negra conciencia
Que pretenden ganarse el cielo con club de beneficencia
Si quieres tú ser miembro activa, tendras que presentar a la directiva
Tu cuenta de ahorros en Suiza y vinculos oficiales

Jesús es más que persignarse, hincarse y hacer de esto alarde
Él sabe que quizá por dentro la conciencia les arde
Jesús es más que una flor en el altar salvadora de pecados
Jesús hermanos míos es verbo, no sustantivo

Jesús convertía en hechos todos sus sermones
Que si tomas café es pecado dicen los Mormones
Tienen tan poco que hacer que andan inventando cada cosa
Jesús hermanos míos es verbo, no sustantivo

Jesús no entiende por que en el culto le aplauden
Hablan de honestidad sabiendo que el diezmo es un fraude
A Jesús le da asco el pastor que se hace rico con la fe
Jesús hermanos míos es verbo, no sustantivo

De mi barrio la más religiosa era doña Carlota
Hablaba de amor al prójimo y me poncho cien pelotas
Desde niño fui aprendiendo que la religión no es más que un metodo
Con el titulo “prohibido pensar” que ya todo esta escrito

Me bautizaron cuando tenia dos meses y a mí no me avisaron
Hubo fiesta piñata y a mí ni me preguntaron
Bautízame tu Jesús por favor así entre amigos
Sé que odias el protocolo hermano mío

Señores no dividan la fe las fronteras son para los países
En este mundo hay más religiones que niños felices
Jesús pensó "me haée invisible para que todos mis hermanos
Dejen de estar hablando tanto de mi y se tiendan la mano"

Jesús eres el mejor testigo del amor que te profeso
Tengo la conciencia tranquila por eso no me confieso
Rezando dos padres nuestros el asesino no revive a su muerto
Jesús hermanos míos es verbo no sustantivo

Jesús no bajes a la tierra quédate alla arriba
Todos los que han pensado como tú ya están boca arriba
Olvidados en algún cementerio, de equipaje sus ideales
Murieron con la sonrisa en los labios porque fueron
Verbo y no sustantivo

- Ricardo Arjona -

Zonder

2007-06-08T01:08:00.000+02:00

En dan begin ik te schrijven en wil ik niet stoppen terwijl ik liefst van al zou willen luisteren. Mooie woorden die ik ook gebruik maar dan anders en niet zoals hem of niet zoals jij. En de ene is niet beter dan de andere en ik ben zeker nooit de beste maar toch doe ik het dan nog. Heel eenvoudig en soms te veel en bijna nooit te weinig. Vragen stellen zal ik niet doen want dat is niet nodig want ik kan gewoon luisteren of nadenken of zo iets. Wat ik dan wil weten is waarom ik in deze zin toch al twee vraagwoorden heb gebruikt maar ik wil niet toegeven dat ik eigenlijk nergens aan denk nu op dit moment. Ja ik kruip zo meteen in bed hoor maar toch even tikken en hé het tikt ook op de klok en in de kast. Dan heeft de ruimte mij toch niet nodig want er is genoeg geluid. En mijn ogen willen wel dicht gaan net zoals de gordijnen al zijn van zodra het donker werd. Ik zal ze weer opendoen als ik wakker ben en klaar ben voor een nieuwe dag of ook als ik er niet klaar voor ben maar dat weet ik nu nog niet. Morgen misschien.

Er moeten mensen zijn

2007-06-05T20:19:00.000+02:00

die zonnen aansteken...

Er moeten mensen zijn die bellen blazen en weten van geen tijd.
Die zich kinderlijk verbazen over iets wat barst van mooiigheid.
Ze roepen van de daken dat er LIEFDE is, en WONDER!

Luister maar.

(klik rechts op dat "filmpje")

Mechelen - Wijgmaal

2007-06-02T20:48:00.000+02:00

"Jongedame, wa gaan de Belgen doen vanavond? ...voetbal e..."
"Ja, euhm... verliezen zeker."
"Iel goe, stopt nu da dopke maar weer in u oren."

Niet dat ik zo weinig vertrouwen heb in de Belgen hoor... Ik had me geïnstalleerd in de trein, toen plots een club mannen de coupé binnenkwam. Recht tegenover mij den Eddy en de Luc. Geen minuut hebben ze gezwegen, de mannen van de Vriendenkring van de mannen van '56. "'k Zoun u vader kunnen zijn". Och ja, 't was nog wel grappig, maar doen wat ik moest doen, dat kwam er niet van. "Aha, das ist deutsch!" "En wa kunde daar zoal mee doen?" Ze waren toch zo geïnteresseerd...
Al van het eerste moment, toen ze dachten dat ik een camerastatief bij me had, maar "nee, da's van ne micro... om te zingen he". "Ah, gij zingt ook nog?"

Regenboog

2007-05-27T00:21:00.000+02:00

Ik heb een lied geschreven

...

Nu de muziek nog

Onzichtbaar

2007-05-21T22:09:00.000+02:00

een zucht is onzichtbaar
net als de wind
de nacht is onzichtbaar
als de dag begint
onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint

uit: Jij bent de liefste (dank je wel zusje)

Dan vraag ik me af

2007-05-14T23:45:00.000+02:00

Heb ik dan iets gedacht dat niet zo is?
Hoe is?
Wel, zo. Je weet wel.
Neen, ik weet niet. Is 'zo' de waarheid dan? Of heb je 'zo' gedroomd?
Neen, ik droom enkel rare verhalen die niet waar kunnen zijn.
Maar dan is 'zo' toch waar? Of toch niet?
Dat vraag ik je nu net.
Hoe kan ik nou weten of wat jij gedacht hebt waar is?
Weet ik niet. Maar iemand moet het toch weten?
Misschien moet je het ontdekken.
Dat kan ik niet.
Waarom niet?
Ik durf niet vragen.
Maar je kan toch zoeken?
Oh ja. Zoeken. Maar wat moet ik zoeken?
Wat je wil vinden.
Oh. Dan moet ik eerst nog eens nadenken.
Nadenken?
Ja, of zoeken... wat ik wil vinden.
Moet ik je helpen?
Je mag.

Franz, du red'st im Fieber

2007-05-08T00:56:00.000+02:00

Marie: Dieweil der Tag lang und die Welt alt ist, können viel Menschen an einem Platz stehen, einer nach dem andern.
Woyzeck: Ich hab ihn gesehn.
Marie: Man kann viel sehn, wenn man 2 Augen hat und man nicht blind ist und die Sonn scheint.

- uit Woyzeck, Georg Büchner -

Werkjewoord

2007-04-19T14:12:00.000+02:00

Het viel me plots op, gewoon door iets dat ik zei: ik kan best wel als een werkwoord zijn. Die zin klopte toen waarschijnlijk niet eens, maar het leidde me wel tot een aangename gedachtegang. Nu ik deze witte ruimte begin te vullen, strekt mijn blik zich iets verder uit (wat schrijven met een mens kan doen).
Zoals een werkwoord dus. Verschillende personen, enkelvoud of meervoud, de verschillende vormen die het aanneemt in de passende situaties. Helaas wel volgens regeltjes. Ik wil wel een uitzondering zijn, ietwat onregelmatig. Nog persoonlijker, denkend aan de processen die het heeft ondergaan. Regelmatig verkeerd gebruikt, misschien door de vernieuwende maatschappij. Echt? Zeven letters. Vervoeg mij dan maar, alleen is niet wat ik wil.
Untrennbar kan ik wel aannemen, niet einsilbig. Hoeveel mogelijkheden kan ik dan vinden… alleszins niet spelen of zijn.

Terugblik

2007-04-11T00:49:00.000+02:00

Geen spijt.
Enkel vele vraagtekens.

Ik hoef het laatste woord niet meer.

2007-04-04T20:09:00.000+02:00

Dit gedicht werd voorgedragen in "Vrienden van de poëzie" vandaag.

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat dus alles ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was, was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapengaan moet met eindeloos gezoen.

Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman de Coninck-

Vooral de laatste 2 verzen...

De avonturen van een gedicht: http://www.hermandeconinck.be/proza-1.php

Muziek

2007-04-01T18:25:00.000+02:00

* Music is a discipline, and a mistress of order and good manners, she makes the people milder and gentler, more moral and more reasonable.
* My heart, which is so full to overflowing, has often been solaced and refreshed by music when sick and weary.
- Martin Luther -

* I think I should have no other mortal wants, if I could always have plenty of music. It seems to infuse strength into my limbs and ideas into my brain. Life seems to go without effort, when I am filled with music.
- George Eliot -

Het meisje met het terras op haar hoofd

2007-03-28T00:28:00.000+02:00

Wat houdt ze toch van lente, het meisje dat van op haar stoel naar buiten zit te kijken. Dromerig, zonder te veel aandacht te schenken aan datgene waarmee ze zich zou moeten bezighouden. Nou ja, eigenlijk moet ze niets. In de ruiten aan de overkant ziet ze de reflectie van de mensen op de etage boven haar. Zij zitten buiten, boven haar hoofd. Zij kan niet meer buiten zitten dan in haar vensteropening, voor de veiligheid met haar benen in de kamer. Maar ze gaat niet naar daar, want ze zit al neer.

Soms zit ze daar wel, op de vensterbank, met de ruit open en een zacht muziekje op de achtergrond. Stiekem snoept ze dan wel iets, kijkt naar de sterren of de mensen, vraagt zich af wat de wolken haar te tonen hebben of verzint verhalen. Ze werpt ook wel eens een blik in de kamer, en vindt dat ze die toch wel mooi heeft gemaakt. Zij woont daar.

En dan is er dat ene boek dat ze af en toe vasthoudt, of misschien wel vaker. Ik weet het eigenlijk niet goed.

Nu niet, ze zit op haar stoel. Niet niks te doen, maar ze beweegt weinig. Waar ze aan denkt, ik kan het niet volgen. Soms gaat het snel en dan weer traag en plots is het weer iets anders en dan een knoop en … een glimlach? Hoe doet ze dat? Er is toch niemand in de buurt? Ze hoeft toch niks te verbergen nu, ze mag toch gewoon met de handen in het haar zitten en boos zijn en wenen en vragend kijken, naar beneden of … oh ja… boven misschien?

Ja?

2007-03-13T01:42:00.000+01:00

Hé jij.
Met je mooie
woorden.

Wat wil je nu eigenlijk
zeggen?

Park

2007-03-13T00:46:00.000+01:00

Het groene gras
deed de kale bomen
levend lijken.

Er was muziek.
Er werd gespeeld.
Er werd genoten
van de zon
van elkaar
van muziek.

Er waren mensen,
mooie mensen.

Mensen zijn mooi.
Lente is mooi.

Met blote voeten.

Nacht

2007-03-13T00:24:00.000+01:00

Ze is er weer
om mijn denken te verlichten.

Of denk je soms
dat ze donker is?

En dan praat ik niet
over de maan
of de sterren.

Denk je soms
dat zij zelf donker is?

Ze kan wel, hoor
donker zijn.

Maar... luister is?

Te vroeg, maar mooi

2007-02-21T10:45:00.000+01:00

Dankzij Ambrozijn was het nog meer lente. Ik fietste door de mooie stad, waarvan ik de gezelligheid weer herontdekt had, met Fruitpap in mijn oren. Vrolijker kon het niet zijn.
Iedereen zag eruit als lente. Het voelde als lente. Iedereen was mooi. En alles.
Maar zo ver zijn we nog niet. Nog even wachten, het is nog te vroeg.
En weet je, Zon? Je mag in mijn ogen schijnen.

Kijk

2007-02-13T23:43:00.000+01:00

Wanneer zal ik weer schrijven? Zal ik? Zou ik? Nu? Nee, niet nu.
Hoewel haar ogen mij zo veel zeiden. Zo, tussen de vingers van haar handen.
Telkens ik keek zag ik iets anders. En ik hoorde niks. Althans, haar hoorde ik niet.
Ik zou erover geschreven hebben. Maar nu niet. Nee, niet. Wat ik zag was voor mij, wat ze zei, weet ik niet. Wat ze wil zeggen, is zo veel. Of juist helemaal niks.
De ene keer was het eng. Of zo. Ze maakte me bang. Soms een beetje, bij de volgende oogopslag weer meer. De andere keer vroeg ze me om medelijden. Soms smeekte ze. Dan weer was haar blik begrijpend. Ze keek naar me...
Maar haar blik verandert eigenlijk... helemaal niet.
Over iedereen konden we wat zeggen, maar jij werd niet vermeld. Misschien daarom.

Half zes

2007-01-30T17:31:00.000+01:00

Het is half zes
en het is nog niet donker

maar toch zou ik graag hebben
dat het sneeuwt.

Doors

2007-01-21T14:09:00.000+01:00

“All the doors you have yet seen –and you haven’t seen many –were doors in; here you come upon a door out! The strange thing to you,” he went on thoughtfully, “will be, that the more doors you go out the farther you get in!”
“Oblige me by telling me where I am.”
“That is impossible. You know nothing about whereness. The only way to come to know where you are is to begin make yourself at home.”

Uit Lilith van George McDonald

Als ik het je vraag

2007-01-19T00:16:00.000+01:00

zou je dan nog eens willen
dansen met me
wil je nog eens zeggen
dat je van me houdt

ik heb het zo graag

als ik je zie mis ik je
als ik bij je ben mis ik je niet
zo, gelukkig

je bent echt bij me
je bent écht... bij mij

waarom niet nu
vandaag
zomaar, een dag

voor ons

dan zing ik misschien
een lied
voor jou

over...

en dan is het niet
zomaar, een dag

maar wel
de onze

zo veel

2007-01-14T00:37:00.000+01:00

en toch... is er dat éne ding,
waar ik niet over kan schrijven...

goed

2007-01-10T22:47:00.001+01:00

het kan niet altijd zo zijn
niet altijd wat je verwacht

verwacht geen poëzie
geen sprookjes geen verhaal

eerlijkheid
een beetje
diep in mij

geen geheim
nee nooit
niks verborgen

enkel dromen
niet altijd wat je wil
niet wat ik wil

waarom dan
vragen zoeken

nee ... ja
het gaat wel goed

Een beetje rust

2007-01-05T00:41:00.000+01:00

Inspiratie... zo lang wachtte ik erop, zo lang is ze weg gebleven. Telkens wanneer ik vrije tijd had, wanneer ik me verveelde... nooit kon ik die minuten, uren dan opvullen zoals ik wilde. Schrijvend, zingend, ... creërend. En sinds een paar dagen, in een periode waarin ik me zo moet focussen op één enkel ding - wat mij overigens niet heel erg goed lukt - slaag ik er weer in om dingen te doen waar ik zelf tevreden mee kan zijn. Ik krijg waardering, het doet iets met me. Nu dacht ik, waarom net in zo'n drukke periode? Maar... waarom niet? Het geeft me een goed gevoel, het geeft me rust. Trots is het niet. Eerder blijdschap, en een herinnering aan de talenten die ik heb gekregen, waarvoor dank (met een grote knipoog naar Papa)!
Nu is het tijd om te gaan slapen, want ze ebt langzaam weg... ruimt plaats voor een ander soort rust. Zo een die ik zeker niet mag vergeten...
(Tja... Papa, misschien stel ik Jou toch nog teleur. Ik doe mijn best. Nee, toch niet, ik kán beter. Ik ga Lezen, en Luisteren. Ik ga U laten spreken. Ik zwijg...)

Ietsje minder

2006-12-29T00:44:00.001+01:00

Soms moeten we het stellen met wat minder. Soms zijn we “blut”. Iets wat studenten wel eens meemaken, of soms is het de algemene gezinssituatie die wat minder luxe toelaat… Vervelend, dat zeker. Alles kan beter, maar… ook slechter.

En toch kunnen we telkens weer zeggen “dat liefde het belangrijkst is”. Cliché, enorm, maar toch speelt het mee. We horen het en wimpelen het af, maar het is een zinnetje waar we vaak op teruggrijpen, niet?

Nu is het net die liefde die me af en toe – helaas, niet regelmatig (genoeg) – raakt. Als ik zie hoe een meisje in de klas tranen in haar ogen krijgt omdat zij geen cadeautje krijgt en haar buurmeisje wel, terwijl zij tussen hetzelfde vuilnis woont als zij, stoort het me plots niet meer dat ik niet alles, of weinig, van mijn verlanglijstje kan schrappen. Wat moet zo’n kind denken? Wat kan zo’n kind begrijpen? Meer als ik soms, denk ik…

Ik denk aan mezelf, toen ik een klein meisje was… wat ik allemaal wilde hebben. En dan merk ik dat er helemaal niks veranderd is. “Gelukkig zijn is genoeg.” Tot het dan weer Kerstmis is. Die verwachting is er toch, uitkijken naar wéér iets materieels. “Het wordt ons opgedrongen door de omgeving”? Misschien…

Ach… er zijn veel mensen voor wie Kerst niet anders kan zijn dan andere dagen… Voor mensen die het allerkleinste al zo veel waard achten. Hen zie je vaak nog het snelst glimlachen. Familie, veel anders hebben ze niet, maar klagen doen ze minder dan “ons”. Naïef zijn ze evenmin. Gelukkig? Dat dan weer niet?

Wat had ik zin om in de televisie te stappen en die paar meisjes en jongens een cadeautje te geven, ik heb zo veel!

Misschien was dat traantje dat ik wegpinkte wel al een mooi begin… al zou zo’n traantje mij toch vaker moeten herinneren aan, aanzetten tot… beginnend dicht bij huis.

Donderdag 28 december 2006

n.a.v. een reportage op Eén met Ilse Van Hoecke in de Filippijnen voor 11.11.11

Gent

2006-11-16T14:48:00.000+01:00

Vrolijke en minder vrolijke deuntjes vullen mijn Leuvens kamertje. De radio vergezelt me zoals vaak op een rustpunt in mijn dag. Met het zicht op de grijze lucht en een warme kom soep in mijn handen en het vooruitzicht naar een heerlijk stukje chocolade mijmer ik een beetje. Mijn gedachten dwalen af naar gisteren. Hoe een mens toch kan genieten van een dagje weg zijn. Ja, ik ben de stad uit geweest. In een drukke trein haast in slaap vallend reisde ik af naar Gent, de mooie stad waar een dierbaar deel van mijn vrienden zich hebben gevestigd. Achterop de fiets weg van het station, naar het stulpje van twee lieve mensen. Och, misschien lijkt het niet bijzonder genoeg om een heel verhaal over te schrijven, maar het gevoel erbij was zo aangenaam, nu nog… Het zijn van die eenvoudige dingen die je zo’n uitgelaten gevoel kunnen geven. Met een nieuwe rok, in gedachten een leuk kleedje en weer een mooie Gentse herinnering ben ik ’s nachts naar het - deze keer nogal chaotische - dromenland vertrokken vanuit mijn eigen bed, om vandaag weer geconfronteerd te worden met het schoolse aspect van student zijn…

Maar vanavond kan ik zeggen: “Dans met mij.”

Druppels en Suikerbonen

2006-11-14T23:29:00.000+01:00

Waarom? Waarom niet.
Druppel... één van de mooiste woorden die in onze Nederlandse taal bestaan. Daarover ga ik geen pagina's volschrijven, dit is simpelweg één van de weinige onveranderlijke ideeën in mijn hoofd. Heb ik er nog... als ik diep ga graven... misschien... Ik hou niet per se van regen, tranen rollen vaak te veel, te laat... maar geboeid ben ik wel. Het water... zo rijk, oeroud, misschien wel oneindig... Een bron. Druppels.
Dank U.
Zoute zee... zoet...
Ik hou niet van suikerbonen. Niet bepaald althans. Eén van de eerste bijnamen die men mij gegeven heeft: Suikerboon. Vijf jaar later word ik er niet meer mee aangesproken, maar toch, hij is er nog. Waarom niet.
"Ik heb je lief... liever..." Stef Bos, "wat ik ook wil zeggen, jij krijgt m'n woorden klein".